60584dcb

#8 - 5 brandende vragen aan Een bus vol avonturen

Sun, 11 Sep 2022 23:19:09 GMT

Deze week: Douwe en Karlijn van Een bus vol Avonturen

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Douwe (35), Karlijn (33) met hun kinderen Sophie (10), Tobias (8), Pepijn 6) en Olivier (2) ons een kijkje in hun avontuurlijke leven!

Ze zijn nu net weer terug thuis (in Enschede). Ze hebben ruim 6 maanden door Europa gereisd in hun 52-jarige mintgroene oldtimer camper! Ze zijn rap door Frankrijk gereden en begonnen in Portugal en Spanje, daarna zijn ze met de boot overgestoken naar Italië. Om vervolgens weer de ferry te pakken naar Albanië en toen zijn ze naar boven gereden door Montenegro, Bosnië en Herzegovina, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk en Duitsland.

Hun reis is vastgelegd in Polarsteps en op Instagram . De volgende reis naar Denemarken staat al gepland en ook is het avontuurlijke gezin alweer bezig met het plannen van een volgende lange reis!

Hoe houden jullie de kids zoet op de achterbank?

Lego, schermen en eten eigenlijk. Ze hebben véél gelegood tijdens het rijden. Daarna lag dan wel overal lego, tussen de stoelen, op de grond enz. Wat een drama. Maar ze konden er wel zo uren zoet mee zijn. Tijdens de reis deden we niet moeilijk over schermtijd. Als we een lang stuk gingen rijden, mochten ze rustig op de Ipads. Daar stonden zowel films als spelletjes op. De Ipads moesten wel gedeeld worden, dus of om de beurt of samen iets kijken. Wel probeerden we zoveel mogelijk te rijden terwijl de jongste moest slapen. Hij was een stuk lastiger te entertainen, als hij het zat was wilde hij er ook gewoon uit en ging hij huilen totdat dat mocht. Dus veel rijden als hij sliep en anders hopen dat hij met wat eten of wat boekjes en autootjes nog even af te leiden was. Even een goede pauze tussendoor als de rek er bij iedereen uit raakte deed soms wonderen om daarna nog ontspannen een stukje te kunnen rijden. Maar hele grote afstanden reden we niet heel veel.

2. Wat was het meeste uitzoekwerk voordat jullie vertrokken?

Alle verzekeringen. Steeds als we belden, hadden we iemand anders aan de lijn die weer iets anders zei. En de situatie is zo weinig voorkomend, dat je een poosje gaat reizen zonder nieuwe verblijfplaats, dat mensen vaak ook geen idee hadden wat ze ermee aan moesten en wat de regels waren. Het duurde dus even voor we echt duidelijk hadden wat voor onze situatie van belang was rondom alle verschillende verzekeringen, waarna we het op de goede manier konden regelen. School vonden we wat lastig, omdat we echt afhankelijk waren van school zelf om daadwerkelijk een overzicht van het werk samen te stellen. Daar begonnen we ruim op tijd mee maar die hadden we pas een goede week voor vertrek allemaal binnen. Het was wel lastig om daar gewoon in vertrouwen op te wachten, als het juist één van de belangrijkste dingen is die je ruim op tijd rond wil hebben.

3. Hoe nemen jullie het besluit voor het volgende land?

Eigenlijk stond dit rondje al ongeveer vast voor de reis. Portugal zou in Februari het beste weer hebben (spoiler alert, dat was dit jaar niet zo). In Italië wilden we graag vrienden treffen in de meivakantie. Daarna was van te voren afhankelijk van hoeveel tijd we nog hadden en het weer en dergelijke. Griekenland hebben we uiteindelijk gelaten in verband met het gebrek aan tijd, dus naar Albanië gegaan. Oorspronkelijk stond Bosnië helemaal niet op ons lijstje, maar we kregen in Albanië en Montenegro zo veel verhalen te horen van mensen aan de ene kant over Bosnië dat het echt heel gaaf was en de moeite waard, en aan de andere kant dat Kroatië toen al (juni) ontzettend vol en druk was. We houden daar helemaal niet van, dus met deze twee dingen samen was de keuze snel gemaakt om door Bosnië te rijden en dan alleen het noordelijke stukje Kroatië mee te pakken. En dat was echt een hele goede keuze! Voor de rest was het daarna vooral een kwestie van grofweg de meest rechtstreekse route naar Nederland, en de landen waar we daarvoor doorheen komen, pakten we mee.

4. Wat is tot nu toe jullie grootste probleem op de weg geweest en natuurlijk de oplossing?

De grootste uitdaging voor ons was de camper rijdend houden. Met zo’n oude wagen op pad betekent doorlopend onderhoud en kleine problemen verhelpen. Gelukkig kunnen we dat goed zelf, met de oldtimerclub in Nederland als hulplijn. Maar het grootste probleem onderweg was toch wel uiteindelijk dat we pech hadden met de camper en het niet direct zelf konden verhelpen. We hebben uiteindelijk drie keer stil gestaan. Eén keer met een kapotte koppeling in Spanje, waar we vooral moesten wachten tot de garage tijd had om naar de camping te komen. Eén keer in Italië, de auto startte niet meer en we stonden op een plek waar we niet konden blijven staan, maar het onderdeel was niet daar te krijgen en moest vanuit Nederland opgestuurd…. Dat was even een behoorlijke puzzel, om een plan rond te krijgen waar de camper heen moest en waar wij heen moesten, want ja de camper is toch je huisje. En dat dan zien te regelen met grote taalbarrière want niemand sprak Engels… Het kostte een volle dag, en toen is de camper met een auto-ambulance naar de dichtstbijzijnde camping gebracht, waar we vervolgens bijna 2 weken vast stonden tot het onderdeel er was en hij gerepareerd werd. Dat vonden we echt een heel groot probleem toen, vooral mentaal, om ons aan over te geven. Maar uiteindelijk heeft die verplichte pauze in de reis ons zóveel gebracht en was het precies wat we toen nodig hadden. De derde keer was een lastig probleem, met een camper die soms ineens tijdens het rijden (ja, ook midden op een berg) vermogen verloor of ‘sputterde’ met rijden. Het is iets waar we weken mee gereden hebben, met stress en gepieker waar het nou van kwam. Het kwam op de meest onverwachte momenten ineens opzetten. Die onvoorspelbaarheid was echt lastig om mee te dealen. We hebben van alles uitgeprobeerd om te elimineren waar het vandaan kwam. Uiteindelijk bleef alleen de brandstofpomp nog over om te vervangen. Lang verhaal kort, via de oldtimer club in Montenegro vonden we iemand die er één voor ons had en hem kon plaatsen. Maar dit bleek helaas niet een goede dus toen stonden we een kwartier later met 30 graden stil langs de snelweg… Dat was wel even pittig. De man van de oldtimerclub is wel komen helpen. Uiteindelijk zijn we met de oude pomp er weer in verder gereden, drie uur later en nog steeds geen oplossing voor het oorspronkelijke probleem. We hebben daarna een pomp vanuit Nederland laten opsturen naar Sarajevo, waar Douwe hem er in geplaatst heeft. En daarna was het probleem gelukkig eindelijk opgelost en reden we weer heel soepeltjes! Maar er ging redelijk veel tijd zitten in de camper rijdende houden door de reis heen.

5. Hoe doen jullie het met de scholing van de kinderen?

We hebben met school overlegd dat we van alle basisvakken (taal, spelling, rekenen, begrijpend lezen) werkboekjes mee zouden krijgen. Deze hebben we met de oudste twee kinderen doorgewerkt en dit was precies wat hun klasgenootjes op school ook tot de zomer moesten doorwerken. Zo bleven ze dus bij in de belangrijke vakken. Voor de jongste hadden we een letterdoos en mini loco. Daarnaast hadden we voor alle drie een abonnement op Squla, waar ze onder andere tijdens het rijden gebruik van maakten. Ook bezoeken we graag musea, daar zijn onze kinderen altijd voor te porren. Ik hield dus goed in de gaten of er een interessant museum was in de buurt waar we waren, en zo bezochten we heel veel verschillende soorten musea. Er zijn zoveel mogelijkheden wat dat betreft tijdens zo’n reis om onderweg te leren. Door historische plekken te bezoeken en daar dan ook bij stil te staan met de kinderen. Door de natuur in te gaan en de dieren en planten die we tegenkwamen op te zoeken en er zo wat over te leren. Door überhaupt de natuur en de vele verschillende landschappen te ervaren en met elkaar te vergelijken. Maar ook door contact met lokale bevolking op te zoeken. De taal samen te leren en te oefenen, actief te proberen je in de cultuur onder te dompelen en daarvan te leren. De kinderen zijn zelfs in Albanië een keer een ochtend mee geweest naar een plaatselijk bergschooltje met 6 leerlingen, samen met de dochter van het restaurant waar we toen overnachten! We wisten wel dat ze veel zouden leren onderweg, maar na dit te hebben ervaren staan we er echt versteld van hoeveel ze daadwerkelijk hebben geleerd. Ook over zichzelf, emoties, samenwerken, problemen oplossen en al dat soort dingen die zo belangrijk zijn in het gewone leven, maar op school nauwelijks aan bod komen. Ze stromen nu na de zomer weer gewoon in in hun oude klassen en gaan dus ook gewoon over naar het volgende jaar.

#7 - 5 brandende vragen aan Sjes on Tour

Sun, 04 Sep 2022 18:21:44 GMT

Deze week: Stephanie en Sander van Sjes on tour

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Sander (34), Stephanie (31), Sanaa (9), Siano (8) en Shane (6) antwoord op 5 brandende vragen. Ze hebben twee extra reismetgezellen bij zich, hun twee hondjes Shimmer en Snoepie, zij zijn tevens de inspiratie voor de naam Sjes on Tour geweest. Sinds begin juli zijn ze in Zweden en dit bevalt zo goed dat ze hier tot eind september willen blijven. Ze hebben niet echt een reis plan dus er staat niets vast. Hoelang ze blijven reizen weten ze ook nog niet. Eigenlijk zijn ze op zoek naar een plekje om te settelen, maar tot ze dat plekje echt hebben gevonden blijven ze een trekkend gezin. Tot nu toe hebben ze alleen in Mexico echt het gevoel van thuiskomen gehad. Dus wie weet waar ze ooit uit komen. Ze hebben als gezin al door de volgende landen gereisd; Spanje, Portugal, Frankrijk, België, Duitsland, klein stukje Kroatië, Slovenië, Denemarken, Zweden en Mexico . Wil je dit lieve avontuurlijke gezin volgen? Dat kan via Instagram !

1. Welke tip is van levensbelang als je met jonge kinderen gaat reizen?

Voor ons is dat toch wel geef elkaar de ruimte. Dat is natuurlijk iets wat een beetje ontbreekt in een camper dus soms als de kinderen heel druk willen spelen verzoeken wij hen vriendelijk om dat buiten even verder te gaan doen. Als wij (Sander of ik) behoefte hebben aan even tijd alleen dan gaan we even stukje lopen of ergens afgezonderd zitten. Dan hebben we altijd wel een podcast te luisteren of een boek te lezen. Dat soort dingen zijn echt belangrijk dat als je ziet dat iemand zich terug trekt dat je het even overneemt. Verder is er denk ik geen vaste tip. Je word als mens ook echt een ander persoon zonder de druk van alle dag dus voor ons is dit leven echt genieten en alle tijd die we met elkaar mogen door brengen.

2. Hoe nemen jullie het besluit voor het volgende land?

Ja dat hebben we dan toch wel vooraf al een beetje afgesproken. We vertrokken 1 januari dit jaar. Toen zijn we naar het zuiden gegaan in verband met het weer. Wat dan wel even een uitstapje werd en niet vooraf gepland waren Kroatië en Slovenië omdat daar bevriende reizigers waren. Toen hebben we een tijd met hen samen gereisd wat ook echt heel leuk was. Mexico was ook niet vooraf gepland. Nu ik dit zo schrijf blijkt dat we onze planning niet echt volgen haha. Maar we hadden sowieso het plan om deze zomer in Zweden te zijn en dat is gelukt. Na Zweden zullen we de Balken doen en dan langzaam weer naar het zuiden voor de winter. Wat daarna het plan word weet ik nog niet.

3. Hoe hebben jullie het geregeld met de scholing van de kinderen?

In eerste instantie dachten wij dat we een jaar zouden gaan reizen dus hebben we ook werk mee gekregen vanuit de school van de kinderen. Maar we weten nu al dat dat langer gaat worden. Waar we nu druk mee zijn is unschooling. De kinderen spreken goed Engels voor hun leeftijd en we proberen het leer niveau bij te houden van school. Hoewel ik merk dat dat echt moeilijk is. Maar ze leren zo ontzettend veel andere levenslessen. We bieden ze aan wat ze interessant vinden en daar passen we alles op aan. Ik geloof er in dat als ze ooit terug gaan het schoolsysteem in dat ze zo weer bij zijn.

4. Hoe verdienen jullie geld onderweg?

Sander die werkt nog voor het bedrijf waar hij ook voor werkte toen we in Nederland woonde. Hij doet dit maandag en dinsdag vanuit de camper. Verder leven we ook deels van de overwaarde van ons verkochte huis. We zijn nog aan het zoeken naar andere manieren van geld verdienen.

5. Wat is jullie grootste eye opener sinds het reizen?

Wat niet? We woonden in Nederland we werkten allebei hard om de hypotheek op ons huis te kunnen betalen. De kinderen zaten veel achter electronica, want tja we hadden nauwelijks tijd voor hen. Ik zag eerst niet dat ik hiermee mezelf en de kinderen tekort deed. Maar sinds we aan het reizen zijn is ons leven zo rustig geworden. We hebben mega veel tijd voor de kinderen. We doen spelletjes we wandelen en genieten van de tijd die we hebben met zijn allen. Ik kan dat echt niet zeggen van het leven dat ik hiervoor leidde. Ik weet niet hoe we dit vol kunnen houden als we straks weer ergens gaan settelen. Maar ik weet wel dat ik het vol ga houden. Ik ga niet meer terug naar dat leven.

#6 - 5 brandende vragen aan Voort in Afrika

Mon, 29 Aug 2022 03:20:55 GMT

Deze week: Lisanne van VoortinAfrika

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Jordi (34) Lisanne (31) Elin (4) en Evi (1,5 is in Namibie geboren) antwoord op 5 brandende vragen. Als stel hebben ze in 2013/2014 al een jaar in Ghana gewoon. En als gezin voelden ze dat ze weer op een missie moesten. Dus vertok dit gezellige gezin in 2019 naar Namibie om hier vrijwilligerswerk te gaan doen bij Christelijke non-profit organisatie Beautiful Kidz - een prachtig project met onder andere een kleuterschool en dagopvang, bijlessen en huiswerkbegeleiding voor oudere jeugd, training kleuterleiding, jeugdclubs, avontuurkampen, wijkwerk, projecten voor volwassenen, Anusa Naaldwerkatelier- . Lisanne heeft hier het onderwijscurriculum vernieuwd. Als juf zag Lisanne dit als een uitdaging. In de afgelopen 3 jaar is er voor 3 verschillende groepen (en 5 klassen) een nieuw curriculum neergezet waarbij de kinderen meer zelf moeten doen. Daarnaast begon Jordi met Anusa, een naaldwerkproject dat voor 15 mensen voor een inkomen zorgt. Hier is structuur in aangebracht zodat de organisatie gezond kan blijven.

Ze leven hun leven door hun hart te volgen en te doen wat ze willen. Hun motto's zijn dan ook de vogende:

"ls die sand eens tussen jou tene gekom het, gaan jij altijd terugkom"

"Als je echt iets wil, moet je het gewoon doen!"

"Toen we naar Ghana gingen zeiden mensen: ‘ Je hebt groot gelijk dat je dat nu doet, want nu heb je nog geen kinderen’. Toen we naar Namibië gingen zeiden mensen: ‘Je hebt groot gelijk, want Elin gaat nu nog niet naar school.’ Je kan altijd wel excuses verzinnen, maar daarmee kom je niet verder!" Aldus Lisanne. (Hier zijn wij het natuurlijk 100% mee eens!)

Wil je het gezin, hun werk en projecten volgen? Dat kan op Facebook en Instagram.

1. Wat waren de reacties van het thuisfront toen jullie vertelden over jullie emigreerplannen?

In eerste instantie waren onze ouders (natuurlijk) niet zo blij. Vooral niet omdat hun kleinkind zo ver bij ze weg zou wonen. Wel hadden ze bewondering voor wat we gingen doen.

2. Hoe hebben jullie het geregeld met de verzekeringen?

We kwamen in contact met Jabes in Harderwijk. Daar hebben we alles geregeld.

3. Wat was het meeste uitzoekwerk voordat jullie vertrokken?

Wat moet je allemaal opzeggen? Moet je je uitschrijven uit Nederland? Waar heb je nog recht op? We wisten niet voor hoelang we weg zouden gaan. We wilden zelfs het liefst een jaar, maar waren afhankelijk van het visum. Deze werd 3 keer met een 3 maanden visum verlengd. Toen gingen we terug naar Nederland, omdat het visum was afgelopen. Toen we 2 dagen in Nederland waren, kregen we een telefoontje dat we een 2-jarig visum hadden gekregen. Voor ons een antwoord op ons gebed.

4. Wat was de grootste cultuurshock?

Hier in Namibië kennen we niet echt een cultuurshock. Wanneer we in Nederland zijn komt deze pas. We beseffen ons dan hoe goed we het toch hebben. Het is ‘normaal’ om de beste zorg van de wereld te hebben en ook het beste onderwijs. MAAR DAT IS HET NIET! We zijn er mee gezegend in Nederland!

5. Hoe doen jullie het met het leren van de verschillende talen van de kinderen?

De kinderen gaan hier naar school en daar leren ze Engels. Thuis praten we veel Nederlands met ze, maar als er gasten zijn (wat vaak gebeurt, welkom in Afrika) dan praten we altijd Engels.

#5 - 5 brandende vragen aan Jolo Avonturen

Sun, 21 Aug 2022 20:31:08 GMT

Deze week: Joost en Loraine van Jolo Avonturen

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Joost (35), Loraine (30), Sepp (6), Mika (4) en Vik (2) antwoord op de 5 brandende vragen. Een spontaan gezin dat houdt van ontdekken, buiten zijn, wandelen, lekker eten, gezelligheid, samen op pad gaan en maken van elke beleving hun eigen avontuur! Na een half jaar onderweg geweest te zijn weten ze wel dat samen zijn het belangrijkste is en dat ze niet veel meer nodig hebben om tevreden te zijn.

Op dit moment sluiten ze een half jaar reizen af op een camping in Drome Provenciale waar ze met vrienden hebben afgesproken die ze hebben ontmoet tijdens een eerdere vakantie. We hebben ervoor gekozen om de laatste maand minder te verplaatsen en wat meer ‘vakantie’ te vieren voordat we in het ‘normale leven’ terug moeten. Door het hoogseizoen hebben we de laatste campings dan ook vastgelegd. Voorheen was het plan om de laatste maand nog in

Noorwegen te zijn, maar we hebben toch gekozen voor het goede weer in Frankrijk. Tijdens hun Europa tour zijn ze onder andere via Italië met de boot naar Griekenland gegaan. Vanuit daar door naar Albanië -dit is tevens het land wat hen het meest verrast heeft-, Montenegro, Bosnië en Herzegovina, Kroatië, Slovenië. Vanuit daar met een vaart naar Denemarken, in Denemarken hebben we de ferry naar IJsland en de Faeröer eilanden genomen voor een maand. Bij terugkomst hebben we direct de ferry naar Zweden gepakt en terug via Denemarken en Duitsland naar Frankrijk gereden.

"Bij ons is het nooit saai met onze drie avontuurlijke jongens!" - Loraine & Joost -

Ze willen als gezin zo veel mogelijk ‘avonturen’ beleven. "We vinden echter dat avonturen niet altijd ‘avontuurlijk’ of speciaal hoeven te zijn. Een avontuur kan voor ons ook een wandeling over klimpaadjes zijn, krabbetjes vangen op het strand of het spotten van een salamander in een stad zijn." In Zweden vonden ze het bijvoorbeeld heel gaaf om zelf

hun eten boven een kampvuur te koken, maar een avontuur is voor hen ook juist een warme ontmoeting met een lieve Albanese familie of een ander reizend gezin. Ze houden van de afwisseling, want daardoor kan alles steeds weer voelen als een nieuw avontuur!

Wil je hun avonturen meebeleven? Ze houden een Instagram account bij en hebben een paar vlogs op Youtube toen ze net begonnen waren met reizen.

1. Wat was het meeste uitzoekwerk voordat jullie vertrokken?

Voor we gingen lieten we ons met name tegenhouden door de leerplicht, het verlof op het werk, de verhuur van ons huis en de kosten van de reis. Echter nadat we de knoop doorhakten om te gaan -ondanks dat er nog beren op de weg waren- merkten we dat alles te regelen viel als je het maar gewoon probeert. Eigenlijk was er dus niet perse 1 ding wat veel werk was, maar alles samen heeft het echt wel wat tijd gekost! Achteraf hebben we echter al vaker tegen elkaar gezegd; “Maar waarom hebben we het nou eigenlijk gewoon niet eerder al gedaan?”. Iedereen heeft bezwaren, maar ik ben er van overtuigd dat er ook heel vaak mogelijkheden zijn! Daarnaast wilde Loraine vooraf alles uitgezocht hebben over de landen waar we heen wilden. Denk aan alle regeltjes/zorgdocumenten en gebruiken maar ook goede overnachtingsplekken en leuke bezienswaardigheden. Achteraf gezien heeft dit (veel te) veel tijd gekost en hebben we ervaren dat het fijn is als er enigszins een plan is, maar dat het eigenlijk veel fijner is om dat alles los te kunnen laten en te zien waar de bus, het land en de mensen ons brachten.

2. Wat waren de reacties van het thuisfront toen jullie vertelden over jullie reisplannen?

Mensen die dichtbij stonden wisten al wel dat we de wens hadden om te gaan. Wel merkte je dat iedereen dan toch verbaasd reageert als je vertelt van je plan. Pas toen we onze bus kochten drong het door dat we echt zouden gaan! Gelukkig hebben we eigenlijk alleen maar positieve reacties gekregen! Op het werk, op school, van familie en vrienden maar eigenlijk ook juist van mensen die wat verder van ons af stonden. Het leverde vooraf al veel mooie en leuke gesprekken op.

3. Hoe ervaren jullie het reizen met drie kleine kinderen in de Nugget?

Het is voor ons nog steeds een droom die uitkomt. We vinden het reizen in de bus super fijn. Wij zelf wilden graag zo flexibel mogelijk blijven in het verkeer en in het overnachten. Met die reden wilden we graag een bus. Na grondig onderzoek is het voor ons de Nugget plus geworden, deze bus heeft 5 gordels (verplicht met 5 personen) en een heel praktische indeling. De bus is echt onze vriend geworden tijdens de reis. Waar we vooraf nog wel eens onzeker waren of we de ruimte niet te klein zouden vinden, hebben we dat tijdens de reis geen moment gevonden. We krijgen heel vaak de

vraag “Hoe doen jullie dat dan, met zijn 5-en in een bus?!”, maar eigenlijk is het gewoon een minicamper. De kinderen slapen ontzettend goed in de bus, we hebben allemaal een fijne slaapplek en de bus heeft alles wat we nodig hebben (warm water, wc, keukentje met gaspitten, een eigen ‘slaapverdieping’ voor de kinderen, een uitklap bed voor ons -wat tevens een prima zit is voor 5 personen bij slecht weer- en een douche voor buiten). Het reizen met de bus voelt dus eigenlijk best luxe. Geen gesleep met tassen of backpacks en afwachten in welk bed je slaapt, maar altijd je eigen

huisje op wielen! We hebben een zonnepaneel wat ons de vrijheid heeft gegeven om ook vooral op wildplekken te staan. Natuurlijk heb je soms echt wel eens een baalmoment; als het weer bijvoorbeeld tegen zit en je dus meer binnenruimte had gewild. Of baal je bijvoorbeeld even wanneer je moet klimmen of bukken wanneer je rugpijn hebt of ziek bent, maar voor ons is het echt eigenlijk alleen maar fijn!

4. Hoe hebben jullie het geregeld met de scholing van de kids?

Dit vond ik een van de belangrijkste zaken om goed te regelen. Ik sta achter de leerplichtwet in Nederland en ben blij dat we hier het recht hebben op scholing. Wel is het vrijwel onmogelijk om binnen de kaders van deze wet met toestemming op reis te gaan. Omdat we heel blij zijn met onze school en het voor ons een must was dat zij zich in onze plannen konden vinden, was onze eerste stap dan ook om in gesprek te gaan met school. De school stond volledig achter ons plan en gaven ons alle medewerking die zij konden bieden om te gaan. Leerplichtambtenaren hebben echter wel aangegeven dat het bij wet dan ook niet mogelijk is om toestemming te geven. We hebben besloten dat we dus ‘gewoon’ zonder uitschrijven zouden gaan (omdat we 6 maanden gingen waren we niet verplicht tot uitschrijven) maar wel met de leerdoelen die school naleeft. Indien we ons hadden moeten verantwoorden hebben we ons zo goed mogelijk aan de regels gehouden en zijn we bijvoorbeeld met de start van het nieuwe leerjaar terug.

5. Wat is jullie eyeopener tijdens reis?

Dat het reizen nog 1000x zo fijn voelt als gehoopt en we dit veel en veel meer willen doen in de toekomst! Waar we thuis meer een een ‘veilig’ ritme leven, merken we tijdens het reizen dat we allen zo ontzettend genieten van de ‘ vrijheid’ op alle gebieden!

10 tips die je kinderen onderweg bezig houden zonder tablet of telefoon

Tue, 16 Aug 2022 15:31:19 GMT

Van bijzondere snacks tot coole reisdagboeken!

“Z ijn we er al?”, “Hoelang moeten we nog?”, “Ik heb honger!”, “Ik moet plassen!”, “Ik verveel me”.

Hele bekende zinnen van alle ouders die aan het reizen zijn of veel op de weg zijn.

Het beste advies is natuurlijk om zo veel mogelijk te stoppen, de benen te strekken en de kids zich moe te laten rennen, zodat ze lekker slapen terwijl jullie rustig naar de volgende bestemming kunnen rijden. Maar dat gaat niet altijd, en kan daarbij weer hun nachtritme verstoren. Ik denk na aan hoe wij vroeger reisden naar de Belgische Ardennen en Spanje. Mijn moeder was mijn vaders sidekick, meaning: mijn vader reed het hele stuk alleen, en vaak dus uren achter elkaar. Maar dus ook in de nacht en nu ik zelf moeder ben vraag ik me vaak af “hoe dan….?” Maar dat terzijde. Er waren nog geen tablets en smartphones die ons bezig hielen. Hoe hielden we onszelf dan bezig onderweg?

1. Gepersonaliseerde Goodiebag

Dit deed mijn moeder echt altijd geweldig. Het eerste half uur in de auto is meestal nog wel ok, maar daarna begonnen we ons natuurlijk te vervelen. Dan haalde mijn moeder haar truc tevoorschijn; een gepersonaliseerde goodiebag voor ons alle drie. En ik elk tasje zaten uiteraard dezelfde snoepjes, chips en drankjes. Want uiteraard wordt er vergeleken met de ander of die wat lekkerders of leukers heeft. Er zat altijd wel een leesboekje in, een doe boekje en een spelletje in. Hier kan je zelf natuurlijk heel creatief in zijn! En je kent je eigen kind het beste wat hij/zij leuk vind.

Wij zijn fan van gezonde snacks , alhoewel Aran ook wel heel erg aangetrokken wordt door de zoetigheid en chippies die hij thuis niet krijgt als we op een verjaardag zijn bijvoorbeeld. Maar als je je kids echt eens iets anders wil geven dan normaal, wat denk je dan van een Japans snackpakket !

2. Boekjes

Hier kan je veel kinderen een plezier mee doen vanaf het moment dat ze zelf een bladzijde kunnen omslaan. En voor de allerkleinste om op te sabbelen. In de vakantieperiode hebben veel winkels ook speciale vakantie doe-boeken met leuke activiteiten en moppen voor onderweg.

3. Opschrijven wat je onderweg ziet

Ik ben altijd een schrijfster geweest, ik schreef hele fantasie verhalen in honderden notitieboekjes. En hoe mooier ze waren hoe specialer ik vond dat het verhaal moest worden. Dit leuke plushen zebranotitieboekje was zeker inspiratie geweest voor een verhaal over een pluizige zebra die niet naar de kapper wilde.

4. Raamstickers

Raamstickers zijn leuk voor verschillende leeftijden en kunnen kinderen ook weer hele verhalen bij verzinnen. Kijk wel eerst of ze überhaupt bij het raam kunnen in hun stoeltje, in sommige auto’s/stoeltjes zitten ze net iets verder van het raam.

5. Autotafeltje

Dit is echt een super handige uitvinding, een tafeltje voor op schoot ! Dit is handig voor iedereen, voor met je laptop op de bank bijvoorbeeld!

6. Puzzels

Puzzels kun je makkelijk doen in combinatie met het handige autotafeltje van tip 6. Dit is nog eens een extra leuke puzzel, want als je de puzzel heb gemaakt, kun je met de verschillende bijgevoegde kaarten op zoek gaan naar waar alles te vinden is in de puzzel . Deze 2 in1 aankoop houdt ze wel even bezig!

7. Muziek of luisterboek

Het is dan misschien wel met de telefoon of tablet, maar met een draadloze koptelefoon hou jij als ouder de regie en zit het kind zelf zich niet blind te staren op het schermpje, maar kan eventueel rustig knutselen of in een boekje plaatjes kijken terwijl het rustig luistert naar een verhaal van Storytel of de beentjes rusti op en neer gaan in hun kinderstoeltje op een muziekje. Hij heeft ook een splitkabel zodat broer en zus met z’n tweeen naar hetzelfde verhaal kunnen luisteren.

8. Spelletjes

In dit ijzeren doosje zitten onder andere de spellen Tic Tac Toe, galgje en auto bingo. De 8 spelkaarten zijn herbruikbaar door de uitwisbare inkt! Super handig en duurzame reis-spellen-set !

9. Camera

Dan kunnen ze zelf foto’s maken van alle mooie landschappen onderweg. Maar je kunt ze ook opdrachten geven. Om zoveel mogelijk koeien te fotograferen bijvoorbeeld. Of elke gaap van broertje of zusje te fotograferen. En als je voor de action camera kiest kunnen ze zelfs onderwater foto's maken! Hoe tof is dat? . Het is mooi om de wereld door kinderen ogen te zien. En zo merk je ook wat de interesse is van je kind.

10. Reisdagboek

Als jong meisje maakte ik tekeningen van wat we beleefden op vakantie. Toen ik het plezier in schrijven ontdekte schreef ik onze familieavonturen op. Dit lederen reisboek heeft de uitstraling dat er een serieuze reis gedocumenteerd moet worden! Onderweg kan er natuurlijk mooi in geschreven en getekend worden! Voor kinderen (en ouders) die op wereldreis zijn is dit reisboek met scratschmap echt heel tof! Je kunt dan alle landen waar je geweest bent open krassen.

In uiterste nood kan je natuurlijk altijd de tablet geven. Dit is een tip van de consumentenbond die deze tablet tot speelgoed van het jaar heeft verkozen en hij is ook nog eens in verschillende kleuren verkrijgbaar!

Dit artikel bevat affiliatie links. Dit houdt in dat als je een product koopt via een link in dit artikel, ouders van de wereld daar een percentage over krijgt. Belangrijk om te weten is dat dit jouw niks extra’s kost, maar ons wel in staat stelt om onder andere de website te blijven onderhouden. Bij voorbaat dank!

#4 - 5 brandende vragen aan de Wereld door Kinderogen

Mon, 15 Aug 2022 02:24:41 GMT

Deze week: Erwin en Karen van de Wereld door Kinderogen

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Erwin (45), Karen (40), Imke (11), Nils (9) en Elin (6) antwoorden op 5 brandende vragen. Ze zijn op wereldreis en zijn hun bijzondere reis begonnen op de Galapagos eilanden en reisden daarna door naar Ecuador en Colombia om vervolgens op hun huidige bestemming aan te komen: Brazil, La-la-lala, lala-la-la-la. Ze blijven nog een maand in het bruizende Brazilië om vervolgens een oversteek te maken naar het Afrikaanse continent waar ze ondere andere het wild life in Namibië, Botswana en Zuid-Afrika willen ontdekken. Het plan is om hier 3 maanden rond te reizen. In totaal zal hun wereldreis 7 maanden duren.

Deze ouders zijn echte wereldreizigers en hebben samen alle continenten al bezocht! En met de kinderen zijn ze ook al in aardig wat landen geweest zoals Indonesië, Maleisisch Borneo, Singapore, Marokko, verschillende Caribische eilanden, Ijsland, Zweden en Noorwegen.

Je kunt dit avontuurlijke gezin volgen op Instagram .

1. Voelt het nog als een lange vakantie of voelt het al als jullie nieuwe leven?

Een wereldreis is echt wel anders dan een vakantie. Het voelt als een (tijdelijk) andere levensstijl. Op

deze reis zijn we veel meer ‘los’ van thuis en alle verplichtingen en verantwoordelijkheden. We voelen

ons veel vrijer en hebben minder ‘haast’ in ons lijf. We hebben veel meer tijd en nemen ook meer tijd

en kunnen beter in het moment leven. Sommige dingen gaan natuurlijk wel gewoon door (die je op

een vakantie niet hebt). Zo moeten de kinderen hun schoolwerk bijhouden, moet je af en toe naar de

kapper, dingen regelen etc.

2. Hoe hebben jullie het geregeld met de scholing van de kinderen?

We geven de kinderen onderweg zelf les. We volgen daarbij geen strak programma maar kijken meer

naar wat de kinderen nodig hebben. We van school materialen meegekregen en houden regelmatig

contact. Het is leuk voor de kinderen om af en toe te videobellen met de klas.

3. Hoe nemen jullie het besluit voor het volgende land?

Voor we gingen hebben we in grote lijnen de reis vastgelegd (de grote vluchten geboekt en een grove

route gemaakt). Ter plekke kijken we dan hoe de route er precies uitziet en hoe lang we ergens willen

blijven. De kinderen hebben vooraf meegedacht over de route, zodat het een reis van ons allemaal

wordt. Uit een stapel reistijdschriften knipten ze plaatjes die ze aanspraken. Vervolgens gingen we

het gesprek aan. Waarom heb je hier voor gekozen? En wat zou jij graag willen zien en doen tijdens

de reis? Op basis hiervan zijn we gaan puzzelen met de route, ook rekening houdend met de beste

reistijd, de landen waar we al geweest zijn, de wensen van iedereen en het budget. Zo zijn we tot de

grove route gekomen, waar veel afwisseling in zit en dieren ook een hoofdrol hebben.

4. Wat waren de reacties van het thuisfront toen jullie vertelden over jullie reisplannen?

Eigenlijk reageerde iedereen heel positief. De mensen dicht bij ons vonden het ook moeilijk om ons zo

lang te missen, maar ze gunnen ons deze mooie ervaring. Dus dat is heel fijn! We hebben ook van veel

mensen gehoord: ‘Oh wat gaaf!! Dat zou ik zelf ook wel willen’.

5. Wat is jullie grootste eyeopener sinds het reizen?

We voelen meer innerlijke vrijheid om onze eigen keuzes te maken en onze eigen weg te kiezen. Dat

wij zelf de regisseur van ons leven zijn en er veel meer mogelijk is dan je in eerste instantie denkt. Dat

geeft een heel krachtig gevoel.

#3 - 5 brandende vragen aan Nomadlife of five

Mon, 08 Aug 2022 12:01:41 GMT

Deze week: Maarten en Denise van Nomadlife of five

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Maarten (37) & Denise (33) en hun drie kinderen Raul (12), Julian (9) en Layla (1) ons een kijkje in hun avontuur.

Begin 2022 begon hun avontuur! Het opzeggen vanhun banen, verkopen van hun huis, het kopen van hun nieuwe huis (een 9 meter lange camper!) en het uitschrijven uit Nederland om voor een onbepaalde lange tijd te reizen door Europa. Maar ook andere landen zoals Marokko, Mexico en Thailand staan op hun verlanglijstje. Ze hebben geen plan en gaan waar de wind hen brengt.

Op dit moment zijn ze onderweg naar Portugal en vertoeven ze nu in Spanje, Costa Dorada en nemen heerlijk de tijd om de landen waar ze doorheen rijden te ontdekken en mooie plekken te bezoeken. Ze reizen op hun gevoel en de ene keer staan ze op een luxe camping met andere Nederlandser (ook leuk voor de kinderen) en een andere keer op een gratis parkeerplaats zonder voorzieningen. Deze wisselende manier van reizen omschrijft Nomadlife of five het best! Hun volgende stop is een gave stedentrip naar wereldstad Valencia waarna ze hun weg zullen vervolgen in de richting van Portugal. Verder zijn ze als gezin in de volgende landen geweest: België, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Kroatië, Griekenland, Turkije, Frankrijk, Spanje en Andorra.

Hun motto is:

YOLO - You Only Live Once

"Erg cliché " aldus het koppel. "We zagen om ons heen veel voorbeelden van mensen die hun hele leven hard werken om na hun pensioen te gaan genieten maar vervolgens voor die tijd ziek worden of overlijden. Wij wilden niet wachten tot we oud zijn maar genieten en herinneringen maken met onze kinderen nu dat we de kans hebben. Een anders huis krijgen kan altijd nog, evenals werken en geld verdienen. Tijd is echter iets dat niemand gegeven is dus pakken wij

onze kans en leven en genieten we in het NU. Ben je het met dit gezin eens en wil je hun reisavonturen volgen? Dat kan op instagram en op hun website .

1. Wat waren de reacties van het thuisfront toen jullie vertelden over jullie reisplannen?

Mensen die ons kennen weten dat we wel vaker fikse ideeën hebben dus ik denk dat in het begin niemand geloofde dat we deze reis echt gingen maken. In het begin reageerde dan ook iedereen enthousiast op ons plan. Zo van: "Het zal

wel". Toen familie en vrienden door kregen dat we serieus waren, merkten we dat sommigen best een beetje boos en teleurgesteld waren dat we weg gingen en hun als het ware achter lieten. Dit gevoel konden wij gelukkig goed begrijpen.

Natuurlijk was de overall reactie dat familie en vrienden blij voor ons waren. Ze vinden het voor ons supergaaf en een gedurfd plan maar het blijft natuurlijk met mixed feelings want je gaat elkaar gewoon minder vaak zien.

2. Voelt het nog als een lange vakantie of voelt het al als jullie nieuwe leven?

Doordat we nu in het hoogseizoen zitten en er veel (Nederlandse) toeristen overal zijn voelt het nu nog als vakantie maar de camper voelt daarentegen wel echt als ons huis.

3. Hoe hebben jullie het geregeld met de scholing van de kinderen (waarom unschooling)?

We hebben drie kinderen van verschillende leeftijden dus voor ieder kind hebben we het anders geregeld / bedacht.

Layla (1 jaar) is natuurlijk nog niet leerplichtig en heeft nog geen ervaring met naar school gaan. Voor haar proberen we vooral om haar creativiteit te stimuleren door haar te laten ontdekken met natuurlijke materialen en door haar mee te nemen naar verschillende omgevingen waar ze kennis kan maken met lokale culturen en gebruiken.

Julian (9 jaar) gaat naar groep 5 en zijn oude school staat heel positief tegenover ons plan om te gaan reizen. We hebben van zijn school lesmaterialen meegekregen die we kunnen gebruiken tijdens de reis en daarnaast houden we online contact met zijn klas zodat Julian zijn reiservaringen kan delen en mee kan doen met projecten van school.

Raul (12 jaar) gaat naar het middelbaar onderwijs. Voor hem hebben we gekozen voor een combinatie tussen het volgen van de traditionele lesmethode (vakken Nederlands, wiskunde & Engels) én Unschooling. Raul heeft van nature een grote interesse in geschiedenis, aardrijkskunde en biologie en wij sluiten hierop aan door datgene aan te bieden waar op dat moment zijn interesses liggen of wat aansluit bij de plek waar we op dat moment zijn. De vorm waarin we dit aanbieden is telkens verschillend. We zijn natuurlijk pas op reis en zijn nog veel aan het uitzoeken. We lezen veel over unschooling en leren steeds meer van andere gelijkgestemde ouders.

4. Wat was het meeste uitzoekwerk voordat jullie vertrokken?

Wij vonden vooral het verzekeringswerk terwijl je bent uitgeschreven het meeste uitzoekwerk. Veel verzekeringsmaatschappijen willen je namelijk niet meer verzekeren als je geen Nederlands woonadres meer hebt én je voor lange tijd in het buitenland verblijft. Wij kregen vaak te horen dat dit verzekeringstechnisch meer risico's met zich meebrengt en daar hangt dus ook een hoger prijskaartje aan. Het was vooral veel bellen, uitleggen, vergelijken en nog een keer dubbelchecken maar uiteindelijk is het toch gelukt.

5. Hoe verdienen jullie geld onderweg?

Wij kiezen er bewust voor om het eerste jaar niet te werken. We willen echt genieten

van het samenzijn met ons gezin. Mochten we langer blijven reizen willen we wel

iets gaan verdienen en we zijn nu aan het uitzoeken wat we dan willen doen.

#2 - 5 brandende vragen aan Wereldreiswijzer

Mon, 01 Aug 2022 13:22:49 GMT

Deze week: Benjamin en Kim van Wereldreiswijzer

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. Deze week geven Benjamin (45) en Kim (42) met hun kinderen Zoë (14) en Indra (10) ons een kijkje in hun avontuur. Benjamin heeft zijn eigen (online) bedrijf als projectmanager, Kim technisch virtual assistant bedrijf waarbij ze de reislustige en avontuurlijke ondernemer helpt met de technische issues die bij een online onderneming komen kijken. Zoë zit in het 2de (bijna 3de) leerjaar van het Atheneum TTO en Indra zit in groep 6 (bijna groep 7). Ze komen uit het Twentse Hengelo en zijn gek op gezelligheid, lekker eten en reizen! Ze vertoeven nu in Ecuador en hebben net een hele bijzondere reis gemaakt op de Galapagos Eilanden. Verder zijn ze als gezin in de volgende landen geweest: Engeland, Schotland , Colombia, Italië, Kroatië, Oostenrijk, Duitsland, België, Frankrijk, Turkije, Indonesië, Canada, IJsland, Griekenland en Taiwan. Ze hebben niet een maar drie motto's als gezin!

Live life now, it is not a rehearsal!

Trek je niets aan van wat anderen mensen van je denken of vinden, als jijzelf maar gelukkig bent, dat is het allerbelangrijkste!

Volg je eigen pad, lukt het linksom niet dan sowieso wel rechtsom!

Je kunt het gezin volgen op Instagram en op deze website (waar ze onder andere een gratis masterclass aanbieden met antwoorden op hoeveel hun reizen kosten en hoe ze het met school hebben geregeld).

1. Hoe hebben jullie het geregeld met de scholing van de kinderen?

Toen onze plannen in de groep gooiden, waren onze kinderen gelijk enthousiast…maar ze hebben ook aangegeven dat ze perse niet wilden blijven zitten. In eerste instantie was het plan dat wij in juni zouden vertrekken. Na het eerste gesprek met school hebben we dit gewijzigd in vertrek april. Waarom? Omdat de school van onze dochter aangaf dat zij dan al konden inzien of ze over zou gaan of niet. In de 3 ^de klas krijgt ze er een aantal nieuwe vakken bij en de decaan vond het dan ‘beter’ dat ze het einde van het schooljaar zou missen dan te veel van het nieuwe jaar in verband met die nieuwe vakken.

We hebben zelf een leerplan gemaakt en die hebben we al heel snel overboord gegooid. We besloten gewoon te gaan genieten en daar waar we ruimte zagen wat met het schoolwerk te gaan doen. We vertrouwen er voor 200% op dat het met school allemaal wel goed komt. Lukt het linksom niet, dan wel rechtsom en kinderen zijn vaak flexibeler dan wij, als ouders, denken.

Toen wij met de scholen in gesprek gingen, waren zij eigenlijk gelijk enthousiast en zich er van bewust dat zij de kinderen zo’n ervaring niet zouden kunnen bieden. Onze zoon zit op de basisschool en in overleg met zijn school hebben we besproken dat we alleen de basisvakken zouden bijhouden. Hiervoor heeft hij lesmateriaal van school meegekregen. Helaas was het voor hem niet mogelijk om toegang te houden tot de online programma’s.
Onze dochter zit in de tweede klas van het atheneum en dat gaat haar nogal makkelijk af. Het enige vak waar zij moeite mee heeft, is wiskunde en daarom hebben we met de decaan afgesproken dat wij alleen dat vak zouden bijhouden. We konden de boeken meekrijgen en ook hield zij toegang tot online lesmateriaal. Daarnaast stuurt haar wiskundedocent wekelijks de presentatie die hij met de klas had doorgenomen toe en ook de toetsen werden toegestuurd.

2. Hoe is de relatie tussen jullie als partners veranderd tijdens het reizen?

Wij zijn een team en dat we een goed team zijn, is tijdens deze reis alleen maar duidelijker geworden. Met een reis als deze ben je veel meer op mekaar aangewezen dan thuis. Je vult elkaar aan in het avontuur en doordat de leefruimtes kleiner zijn dan je gewend bent maakt dit je niet alleen hechter als partners, maar ook als gezin.

3. Hoe ervaren jullie kinderen het reizen, geen vaste school en het regelmatig nieuwe vriendjes maken?

Onze zoon Indra heeft het best moeilijk en telt de dagen af. Sinds zo halverwege de reis heeft hij echt flink heimwee. Hij mist het feit dat hij niet kan gaan en staan waar bij wil, zijn eigen kamer, opa en oma’s en zelfs school.
Onze dochter Zoë daarentegen zou alleen even naar huis willen om de kat even te knuffelen, maar zou daarna zo weer maanden over de wereld kunnen zwerven. Wat dat betreft hebben we haar echt aangestoken met het reisvirus. Ze praat al over studeren in het buitenland en de reizen die ze volgend jaar, of eigenlijk aan het einde van het jaar, wil gaan maken.

4. Grootste eyeopener sinds het reizen?

Goed onderwijs is allesbehalve vanzelfsprekend!
We hebben de afgelopen maanden helaas weer veel te veel mensen (volwassenen en kinderen) ontmoet die niet konden lezen of schrijven. Onze kinderen kwamen tot de conclusie dat je wereldje dan wel heel klein en lastig wordt als je de, voor ons zo vanzelfsprekende, basiszaken zoals lezen en schrijven niet kan. Dus ja, school en onderwijs het is maar lastig als je met je kinderen wilt reizen, maar aan de andere kant, mogen we zo erg in onze handjes knijpen dat onze kinderen de mogelijkheid hebben om überhaupt naar school te kunnen.

5. Welke tip willen jullie meegeven aan andere ouders die dezelfde plannen hebben als jullie?

Als het enigszins kan: doen, doen, doen! Het is een ervaring voor de kinderen, maar zeker ook voor jullie zelf, die ze je nooit meer afpakken.

#1 - 5 brandende vragen aan Ouders vande Wereld

Mon, 25 Jul 2022 14:46:57 GMT

Deze week: Tisja van Ouders van de Wereld

E lke week interviewen we een avontuurlijk gezin, of dat nou een reizend gezin is of een die geëmigreerd is. En het startschot wordt gegeven met ons eigen gezin, Tisja geeft de antwoorden op de vragen.

Het gezin bestaat uit Donni (48), Tisja (34), Aran (2), Gigi (0) en hond Balou. In 2019 is Tisja naar Namibië geëmigreerd waar ze al snel de Namibische Donni leerde kennen. Hun gezamenlijke interesse in permacultuur, duurzaamheid en het planten van bomen zorgde voor een liefde op het eerste gezicht. We willen zeker meer van de wereld zien, maar voor nu heeft Namibië ook nog heel veel avonturen voor ons gezin in petto!

Je kunt ons volgen op deze website en op Instagram .

1. Hoe reageerde je omgeving toen je vertelde dat je ging emigreren

Ik riep al jaren dat ik niet in Nederland “hoor” en naar Afrika wilde verhuizen, het was alleen afwachten wanneer. Toen mijn goede voornemen in 2019 was om niet meer te leven in angst en mijn gevoel te gaan volgen, gebeurde alles in een snel vaart. Iedereen die me kende had het verwacht dat ik ooit zou vertrekken en waren blij voor mij dat mijn droom eindelijk uit ging komen. Ook kreeg ik reacties dat ze het zelf nooit zouden doen. Maar uiteraard ook dat ze me zouden missen. Een andere hele mooie reactie vond ik van een vriendin die door mijn stap ook grotere stappen heeft durven zetten naar de toekomst die ze graag wilt.

2. Hoe is de relatie met het thuisfront veranderd?

Het is zeker anders. Normaal hadden we eens in de zoveel tijd een diner met z’n allen en ik ging regelmatig bij mn ouders op bezoek. Ook mis ik mn neefjes en om hun te zien opgroeien, vooral nu ik zelf 2 kleintjes heb, vind ik het jammer dat ze niet samen opgroeien en een goede band kunnen opbouwen. Een relatie over de telefoon is toch anders vooral als ze zo klein zijn. Als Aran mijn telefoon ziet zegt hij - naast Hakuna Matata - oma bellen. Super lief natuurlijk, maar ook raar eigenlijk dat hij de telefoon dus associeert met oma. Daarnaast vind ik het toch lastiger om veel contact te hebben met het thuisfront, je hebt nu toch 2 sociale levens, een in Nederland en hier in Namibië. Ik faal regelmatig om snel te reageren op berichtjes...

3. Hoe was het om te bevallen in het buitenland?

Dit is een verhaal apart. En kort gezegd als ik het over kon doen was ik beide keren naar Nederland gegaan om daar te bevallen. Aran is geboren in een staatsziekenhuis met een spoed keizersnede in Corona tijd. Dit was zeer traumatisch. Donni mocht het ziekenhuis niet binnen komen door Corona. En door de keizersnede moest ik een paar dagen blijven. Dus we zagen elkaar pas na 2 dagen, zo snel op mijn eigen aandringen omdat er totaal geen zorg was, want ik had dus eigenlijk een paar dagen langer moeten blijven. Dit was verschrikkelijk en het ergste is dat ongeveer 80% van de vrouwen hier zo bevallen in deze omstandigheden in een staatsziekenhuis. Voor de duidelijkheid, ik wilde hier niet bevallen, maar Aran lag overdwars en een natuurlijke bevalling was dus echt niet mogelijk, draaien wilde geen dokter doen. Onze gedroomde thuisbevalling kon daardoor niet doorgaan, we hadden geen zorgverzekering en ook de financiële middelen niet om in een privé ziekenhuis te bevallen en naar Nederland gaan was toen ook al te laat. Overigens geloog ik wel dat alles met een reden gebeurd. De reden die deze ervaring kan hebben is dat ik veel meer verbonden ben met de vrouwen die ik mag bezoeken voor het Mommaluv project , een Nederlandse stichting die Nederlandse en Belgische ouders verbind met een Afrikaanse moeder door middel van een kraampakket.

Gigi is ook hier geboren, wel in een privé ziekenhuis en met een natuurlijke bevalling, een vbac. 100% een betere ervaring! En ik ben ook super trots op mezelf dat ik het gedaan heb. Maar medisch behandelen ze je hier gewoon anders dan in Nederland... Gigi lag ook overdwars, ik heb blijkbaar kinderen met een eigen dwarse wil haha. Maar gelukkig wist ik nu al meer van het land en mogelijkheden en hebben we de mogelijheid gehad om haar te laten draaien op de oer traditionele manier van de bush(wo)man, de Ju/'hoan, hier ben ik eeuwig dankbar voor!

4. Welke taal spreken jullie met de kinderen?

We proberen zoveel mogelijk de Opol techniek te gebruiken - one parent one language. Ik spreek dus Nederlands met de kids en Donni spreekt Duits. Samen spreken we Engels tegen elkaar dus daar krijgen ze ook wat van mee, meer dan ik in eerste instantie had gedacht merk ik steeds meer haha. Aran gaat ook 2 dagen naar de kinderopvang en daar spreken ze Engels. Ook met de meeste vrienden van ons spreken we Engels. Daarnaast vraag ik juist aan al onze vrienden om hun eigen taal te spreken met onze kinderen. Vooral nu ze nog zo jong zijn merk ik dat ze de intentie vaak beter begrijpen dan wat er werkelijk gezegd wordt, en een intentie zetten gaat beter in je eigen taal. Laatst hadden we bijvoorbeeld een play date bij vrienden, zij is Argentijns en hij Duits. Ze sprak in het Engels tegen Aran maar hij reageerde/begreep niet op wat ze zei en toen zei ze het in het Spaans en deed hij precies wat ze vroeg! Voor de duidelijkheid hij had nog niet eerder Spaans gehoord! Lees hier meer over meertalig opvoeden.

5. Wat was de grootste cultuurclash

De grootste cultuur clash en waar ik het meest last van heb in Namibië is het apartheid verleden. Namibië is een deel van Zuid-Afrika geweest en een kolonie van Duitsland. Er is nog heel veel ongelijkheid tussen de donkeren bevolking en de blanke mensen. Ongelijkheid in salarissen maar ook in de manier waarop tegen elkaar gedaan wordt. Ik ben en blijf “mevrouw” of “miss” ondanks dat ik blijf aangeven dat ik gewoon Tisja ben. Ook zit de denigrerende houding nog best een beetje vast in sommige mensen. Het is ook nog mar 30 jaar geleden dat Namibië onafhankelijk werd en het is dus eigenlijk nog een heel jong land. Maar als je dan uit liberaal multicultureel Rotterdam komt, is dat toch een beetje wennen. Alhoewel ik hoop er nooit aan te wennen! Een vriendin moet altijd lachen als ik weer een beetje ontzet raak van de verschillen en zeg dan altijd, “ja maar Tis, jij bent kleurenblind”, een van de mooiste complimenten die je kunt krijgen vind ik!

Vliegen met babies en kleine kinderen

Thu, 03 Mar 2022 13:43:24 GMT

Don't worry! Het komt echt goed!

W at een vragen en angsten had ik toen ik voor het eerst met mijn 1-jarige zoontje ging vliegen. Gaan zijn oortjes geen pijn doen? Hoe gaat het slapen? Het eten? Mag ik de kinderwagen mee nemen? Heeft hij recht op bagage? Luier verschonen?

Ik ga je nu alvast een spoiler geven; het is goed gekomen en als je angsten hebt, lees dan vooral verder. Ik hoop dat ik je met het delen van mijn ervaring je zorgen een beetje kan ontnemen.

Voordat we gingen vliegen vroeg ik aan vriendinnen die al hadden gevlogen met hun kleintjes naar tips. Tips van hen waren onder ander:

1. Genoeg eten wat hij lekker vind

2. Papier en potloden

3. Speciale koptelefoon

4. Zetpil geven vlak voor het vliegen om het kindje rustig te houden

Goede tips, maar niet die bij Aran zouden gaan werken. Aran geeft niet zoveel om eten. Natuurlijk eet hij gewoon, maar ik kan hem niet “lokken” of kalmeren met eten. Daarnaast vind hij kleuren en tekenen ook (nog) niet zo interessant en we proberen hem eigenlijk nog zo ver mogelijk weg te houden bij de televisie en filmpjes op de telefoon… Dus dat zou op zich een goede afleiding kunnen zijn, maar alleen als laatste noodmiddel. Ik moest dus op zoek nar ander methodes. De zetpilmethode heb ik om heel eerlijk te zijn gelijk weggewuifd… Ik wil geen medicijnen in hem stoppen als dit niet strikt noodzakelijk is.

Een ander tip die je niet alleen tijdens en voor het vliegen kan gebruiken is; wees zelf kalm en rustig. Reageer alsof alles goed en normaal is. Je kind voelt feilloos jouw emoties en stress aan en zal hier dus ook op reageren. Nou stress had ik er zeker over. Ik begon er op te mediteren en uiteindelijk kon ik alles over me heen laten komen. De situaties laten gebeuren zoals ze waren.

Dus hierbij mijn tips!

Tip 1: jezelf rustig houden

Zoals hierboven beschreven, mediteer op je eigen kalmte. Laat het over je heen komen. Je bent goed voorbereid, je hebt de paspoorten, je hebt je bankpas en creditcard, je hebt genoeg luiers bij je. Adem in, adem uit. Het komt goed!

Tip 2: een nachtvlucht boeken

Als er de beschikking is over een nachtvlucht, kies deze dan. Je kind is moe en zal lekker slapen. Daarbij verstoor je zo het minst het ritme van je kind. Voor mij werkte dit heel goed. Aran heeft heerlijk bijna de gehele vlucht geslapen. Op de heen weg had ik gelukkig een stoel vrij naast me. Helaas op de terugvlucht zat er een vriendelijke maar vrij flinke man naast me, dus was het vrij krap. In mijn armen sliep hij iets minder lekker, maar desalniettemin goed geslapen. Iets waar ik pas in het vliegtuig achter kwam, is dat je ook een stoel op de voorste middelste rij kan boeken. Aan de voorkant van de rij is namelijk een plek waar ze een babybedje in de muur kunnen haken. Zo kunnen jullie allebei heerlijk slapen. Dit kun je van te voren bij het boeken van je ticket aangeven. Dit is een zijn de stoelen met extra beenruimte, dus je betaald wel iets meer voor je vliegticket. Maar dit is zeker de moeite waard als je (alleen) vliegt met een kindje van onder de 10 kg en 65 centimeter.

Tip 3: genoeg hapjes

Uiteraard genoeg lekkere hapjes Hierbij kun je denke aan knijpfruit/groente, koekjes, crackers, broodjes, fruit. In het vliegtuig kreeg Aran een potje met flespompoen, maar daar heeft hij uiteindelijk paar een paar hapjes van op. Reken daarbij niet op het eten in het vliegtuig, daar ze extra zout in het eten doen en dit is niet gezond voor kleine kinderen vanwege de ontwikkeling van de nieren.

Tip 4: draagzak en kinderwagen vlakbij houden

Ik was echt enorm blij met mijn draagzak. Aran zat hierin aan de voorkant, tassen in de kinderwagen. Je mag een kinderwagen gratis meenemen. Op de heenweg bleef hij bij de passagiers in het vliegtuig, op de terugweg deden ze hem bij de ruimbagage. Ik kan je adviseren om te vragen of ze de kinderwagen vlakbij willen houden, voorál als je een overstap hebt. Ik had een korte overstap, en mijn schouders hadden het flink te verduren met Aran in de draagzak, zwanger, een zware rugzak, en een trolleytas voortrekkend. Daarbij moesten een stuk lopen vanuit het vliegtuig in Namibië tot het moment dat je de kinderwagen weer hebt. Dit was wel iets pittiger met een ondertussen jengelend kind dat zijn vrijheid wilde. Maar hier kreeg ik zoveel hulp aangeboden van medepassagiers die een tas wilde dragen. Super lief, dus ook als je overvol reist, no worries, het komt goed! En een geluk met een draagzak is dat je je handen vrij hebt!

Draagzakken affiliatie

Tip 5: Niet te overvol reizen

Dit was de eerste keer voor Aran in Nederland en hij heeft toen dus heel veel nieuwe mensen ontmoet. Daarbij voelde ik de druk om álles als handbagage bij te hebben, je weet maar nooit. Ik kan je vertellen, het is niet allemaal nodig. 1 boekje is echt genoeg, ook heeft hij geen 5 fruitzakjes en 3 bananen, 5 appels en 4 verschillende dozen verschillende crackers nodig (ja ja, ik overdrijf, but you get my point)….

Zoals bij tip 4 aangegeven, als het niet echt nodig is om met te veel handbagage te reizen, neem dan ook niet te veel mee… Zeker als je ‘s nachts reist heb je niet zo veel entertainment nodig voor jezelf en je kleintje.

Tip 6: naar buiten kijken

Vertel wat er gebeurd. Aran zat super aandachtig naar buiten te kijken en vond het super spannend allemaal. Voor zo’n kleintje is alles zon grote beleving. Weg van papa, de grote hal van de luchthaven, de controle bij de douane, al die mensen de hij niet kent. Ik was continue met hem aan het praten over wat er gebeurde, wat we zagen. Ook toen we zaten in het vliegtuig (ik heb bewust stoelen bij het raam geboekt) konden we naar buiten kijken. Dat was net een grote televisie voor hem. Vooral toen het iets donkerder werd, prachtig al die kleine lichtje vanuit de lucht.

Tip 7: naar vliegtuigen kijken voordat je gaat vliegen

We wonen vlakbij een klein vliegveldje. Elke dag vliegen er dus wel een paar vliegtuigen over ons huis. Elke keer als we buiten waren en ik hoorde een vliegtuig liet ik hem dat weten. Dus hij was al langzaam gefascineerd aan het raken door vliegtuigen. Het was dus extra speciaal toen we zelf in een vliegtuig zaten.

Tip 8: boekjes

Aran houdt van zijn boekjes. Ik geloof dat dit enorm goed is voor de ontwikkeling van kinderen maar hij vind het ook gewoon heerlijk om samen plaatjes te kijken en te luisteren naar wat er eigenlijk allemaal te zien valt in op die plaatjes. Ik had er 3 bij me…. En geloof me 1 was echt genoeg geweest. Vooral omdat we een nachtvlucht hadden….

Tip 9: vertrouwen hebben

Vertrouwen in jezelf, maar ook in het cabine personeel. Ik vloog samen met mijn zoontje, dus zonder een partner. Ze kunnen hem echt even een moment vast houden zodat je rustig naar de toilet kan of je tanden kan poetsen. Tijdens mijn reis waren het allemaal jonge meiden die hem allemaal geweldig vonden en hem dus met liefde even vasthielden en van alles in het vliegtuig lieten zien.

Tip 10: Zaventummmm

Op het vliegveld in Brussel, Zaventem is echt een enorme leuke kinderruimte. Daarbij was voor mij de ticket veel goedkoper om vanaf Zaventem te vliegen in plaats van Schiphol. Ik kom uit Rotterdam, dus de reistijd verschilde niet zo heel veel. Dus als je deze kans hebt en kleine kinderen hebt, kan ik je dit echt aanraden! Er waren andere kindjes, een verschoon ruimte, zelfs een douche, een toilet, actie borden, autowieltjes, beeldschermen, puzzels en nog veel meer.

Overige ervaringen tijdens de vlucht

Tijdens de twee vluchten die ik heb gemaakt (naar Nederland en weer terug naar Namibië) merkte ik dat al het grondpersoneel enorm lief is voor een (alleenreizende) moeder en kind. In Namibië werd ik gelijk naar voren geroepen bij de paspoort controle en mocht ik als eerste het vliegtuig in. In België was dat niet het geval bij de paspoortcontrole (misschien we als ik het had gevraagd), maar bij het boarden van het vliegtuig wel. Daarbij zijn ook andere passagiers echt enorm behulpzaam en willen je graag helpen met het dragen van je tas. Dus hier ook een tip om jezelf open te stellen voor de hulp die wordt aangeboden. Ik voelde me in ieder geval beide keren een Supermama! Want ik ga niet ontkennen dat het niet pittig was. Het waren slapeloze en vermoeiende vluchten die 100% aandacht vragen. Als je samen met iemand kan reizen is dat zeker een aanrader. Maar zo niet, relax, laat het over je heen komen, ook jij kan het!

Je kind meertalig opvoeden

Thu, 03 Mar 2022 13:43:11 GMT

Hoeveel talen wil je dat je kind leert en welke?

A ls je aan het reizen bent of geëmigreerd bent kom je ook in aanmerking met verschillende talen. Vaak komen we er wel uit met Engels, maar het is toch makkelijker als je in Spanje woont bijvoorbeeld om de Spaanse taal te kennen. Daar komt bij dat je kinderen ook vriendjes zullen maken die alleen Spaans spreken. En welke taal kies je om te spreken als je partner een andere moedertaal heeft?

Mijn man, Donni komt uit Namibië en spreekt vloeiend Engels, Duits en Afrikaans. Hij is drietalig opgevoed, iets dat vrij normaal is hier in Namibië. De meeste kinderen worden meertalig opgevoed, is het niet door de opvoeders dan is het wel op school. Het land heeft een koloniaal verleden met op dit moment 30 verschillende talen die gesproken worden, maar de officiële taal is Engels. Ik ben, lekker Hollands, met een taal opgevoed.

Tijdens mijn eerste zwangerschap was onder andere de taal een onderwerp dat we moesten bespreken. Ik deed wat onderzoek en kwam op het advies van OPOL – One Parent One Language. Elke ouder spreek dus de eigen moedertaal tegen het kind en wijkt hier niet van af. Uit ervaring van andere ouders en uit onderzoek blijkt dat het kind zal weten tegen welke ouder welke taal moet spreken.

Voor Donni was het een uitdaging om de taal te kiezen waar hij het meest comfortabel bij voelde en welke hij het “nuttigst” vond voor onze kleine spruit. Daarbij vond hij eigenlijk Nederlands maar onzin, “want dat spreken we hier helemaal niet”. Het Nederlands is inderdaad geen grote internationale taal, maar het is wel de taal waarin ik me het beste kan uitdrukken in emotie en gevoel. Daarbij wil ik ook dat hij goed kan communiceren met onder andere zijn opa en oma en zijn neefjes.

Het advies wat de lokale mensen hier gaven is om een andere taal te spreken dan Engels. Want Engels leren ze uiteindelijk toch wel omdat het de officiële taal van het land is. Afrikaans lijkt veel op het Nederlands dus er bleef Duits over voor Donni. Ik ben meer met Aran dan Donni, dus we merken hier duidelijk een verschil in met zijn taalvaardigheid. Hij verstaat en spreekt meer Nederlands dan Duits en Engels. Ook niet zo gek hoor voor een kind van nog geen twee jaar oud, no pressure, haha. Maar papa mag nu wel meer boekjes gaan lezen voor het naar bed gaan, Duitse boekjes.

Kinderen die tweetalig worden opgevoed hebben over het algemeen geen leerachterstand. Wel moet het brein iets harder werken om alle woorden in de verschillende talen te rangschikken. Hierdoor kan het dus wel voorkomen dat het kind iets later zal spreken. Maar als dat het ergste is, Aran zal er daartegenover de rest van zijn leven profijt van hebben.

Hoe doen jullie het met de talen van de kinderen? Laat het me weten via een berichtje.

Nederlands paspoort aanvragen vanuit het buitenland

Fri, 18 Feb 2022 13:40:36 GMT

Het begin van het reizen naar andere landen met je kindje

Z elf heb ik het paspoort voor Aran mijn zoontje aangevraagd vanuit Namibië, Afrika. Als jij een andere ervaring hebt vanuit een ander land, laat het alsjeblieft weten in een berichtje onder het artikel, ik weet zeker dat andere ouders er veel aan kunnen hebben!

Voordat ik per stap ga doornemen wat je nodig hebt moet je aan een paar dingen denken.

Check 1: legaliseren van documenten

In mijn geval waren dit het geboortecertificaat en mijn huwelijksakte. Dit gebeurd met een apostille en kost niks extra’s.

Check 2: het vertalen van documenten

De documenten moeten in het Nederlands, Engels, Frans of Duits ingeleverd worden. Is dit niet het geval dat moeten de documenten vertaald worden door een beëdigd vertaler.

Check 3: dubbele documenten

Voor sommige stappen heb je dezelfde documenten nodig. Deze hoe je niet dubbel in te leveren. Een enkel kopie van dit document is voldoende.

Stap 1: maak een checklist op de website van de Nederlandse overheid

Maak een checklist op de website van de overheid om te kijken welke documenten je nodig hebt via deze link Paspoort of ID-kaart aanvragen als u in het buitenland woont | Wonen & werken | Nederlandwereldwijd.nl

Stap 2: alle documenten in orde maken

Vul ze in en print ze uit, je mag ze ook uitprinten en handmatig invullen.

1. Paspoort aanvraagformulier

Het formulier bestaat uit 4 pagina’s en moet je uiteraard volledig invullen, alleen gaat dat in dit geval niet helemaal op, omdat je sommige gegevens niet hebt. Onderstaande punten wil ik graag uitlichten. Download hier het aanvraagformulier Paspoortaanvraagformulier / Passport application form | Publicatie | Nederlandwereldwijd.nl

Punt 1.9; je kindje heeft en krijgt ook geen BSN. Hier was ik even verbaasd over. Maar je krijgt alleen een BSN – een burgerservice nummer – als je een burger van Nederland bent en dat is je baby dus niet.
Bij punt 2.3 heb ik geschreven dat dit zijn eerste paspoort is
Bij punt 5.6 heb ik nog extra aangegeven dat het paspoort voor een baby is.
Bij punt 6 de ondertekening hebben wij samen ondertekend, dus als vader en moeder.

2. Bewijs van Nederlandse nationaliteit van ouder(s) op het moment van aanvraag van het paspoort

De ouders moeten bewijzen dat ze de Nederlandse nationaliteit hebben. Dit kan heel simpel door middel van een kopie van je Nederlandse paspoort of je Nederlandse ID-kaart, uiteraard moet het paspoort nog niet verlopen zijn op het moment van aanvraag. Maak daarbij ook een kopie van je verblijfsvergunning of trouwakte, let er op dat je de trouwakte moet laten legaliseren met een apostille.

Als je geen Nederlands paspoort of identiteitskaart hebt als ouder zijnde, kun je ook een verklaring Nederlanderschap aanvragen. Dat kan ook via de overheid via deze link. Verklaring van Nederlanderschap aanvragen als u in het buitenland woont | Wonen & werken | Nederlandwereldwijd.nl

3. Bewijs van Nederlandse nationaliteit van ouder(s) op het moment van geboorte van je baby

Hier geld het zelfde als bij punt 2. Je hoeft geen dubbele kopieën te maken van je paspoort of identiteitskaart. Hij moet alleen geldig zijn op het moment dat je kindje geboren is.

4. Bewijs van legaal verblijf van baby

De geboorteakte of certificaat van je baby is het bewijs van legaal verblijf in het land. Let er op dat je dit document moet legaliseren met een apostille.

5. Geboorteakte/certificaat à met apostille

Reken hier wat extra tijd voor, dit kan een aantal dagen en soms weken duren. Het ligt er maar net aan in welk land je bent. Ook is het mogelijk dat je dit document moet laten vertalen en legaliseren als het niet in het Engels, Nederlands, Frans of Duits is geschreven. Let hier dus ook op, dit kan namelijk ook aardig wat tijd in beslag nemen en het vertalen door een beëdigd vertaler kan een aardig bedrag zijn.

In min geval werd de apostille van het geboortecertificaat aan het origineel geniet met een mooi strikje. Let erop dat je deze niet van elkaar af haalt, dan is het namelijk niet meer geldig en moet je hetzelfde proces door. Je kunt een kopie van beide maken. Maar de ambassadeur of consul moet het originele document met apostille gezien hebben. Ik moest dit bij het justitiële gebouw doen en dus niet bij de ambassade of consulaat. In Namibië was dit gratis.

6. 1 pasfoto

De hele nacht had ik wakker gelegen. Hoe gingen ze nou een goede pasfoto maken van mijn baby die als ik een foto wilde maken altijd alle kanten op keek behalve de goede, de camera. Allerlei scenario’s gingen door mijn hoofd en ik zag mezelf al staan met gestrekte armen zoals Rafiki die Simba omhooghoud op de koningsrots. Toen we aankwamen bij de fotograaf bleek gelukkig dat hi precies wist wat hij moest doen. Ik mocht Aran op een wit kussen leggen en “klik klik klik” en hij had de job geklaard. We mochten de beste kiezen, even bijsnijden en klaar was het. Niks om slapeloze nachten voor te hebben dus. Daarbij is het ook echt een leuke foto geworden!

Tip 1: Leg de baby neer op een kussen zo kan de fotograaf zich goed focussen op het gezichtje.

Tip 2: neem een rammelend speeltje mee om de aandacht van je baby te vangen.

Hierbij de link naar de Nederlandse regels aar een pasfoto aan moet voldoen. Eisen aan pasfoto voor paspoort of ID-kaart | Wonen & werken | Nederlandwereldwijd.nl Maar hierbij ook een klein overzichtje.

Het hoofd moet rechtgehouden worden
Het hoofd moet in het midden
Bij een baby mag er geen ondersteuning in de vorm van een hand gezien worden, hier kun je bijvoorbeeld een hand onder de kleding doen indien dit nodig is.
De pasfoto moet 35 mm breed en 45 mm hoog zijn
De breedte van het gezicht is van oor aanzet tot oor aanzet tussen de 16 en 20 mm.
De lengte van het gezicht bij kinderen tot 10 jaar is van kin tot kruin minimaal 19 mm en maximaal 30 mm.
De foto moet in kleur aangeleverd worden.
De foto mag niet ouder zijn dan 6 maanden, vooral bij kinderen.

7. Toestemming van beide ouders

Allebei de ouders moeten het aanvraagformulier ondertekenen. Als je een alleenstaande ouder bent, vermeld dit er dan ook bij. Als het niet mogelijk is als ouder om een directe handtekening te zetten kun je dit ook doen via een toestemmingsverklaring. Dit document heeft een geldigheidsduur van 3 maanden vanaf het moment van ondertekening. Toestemmingsformulier Nederlandse reisdocumenten / Declaration of consent for Dutch travel documents | Publicatie | Nederlandwereldwijd.nl

Als ouder zijnde moet je je originele paspoort of identiteitskaart meenemen, een kopie is dus niet geldig. Als je als ouder niet bij de afspraak kunt zijn zorg er dan wel voor dat er een kopie van het identiteitsbewijs met een handtekening en de datum van plaatsing va de handtekening bij de documenten zit die de persoon die de aanvraag zal doen kan laten zien.

Stap 3: afspraak maken bij de Nederlandse ambassade of het Nederlandse consulaat

Afspraak maken bij de ambassade of consulaat in het land waar je baby is geboren. Soms hebben ze het heel druk het kan het dus even duren. Zorg wel dat je alle documenten in orde hebt als je een afspraak maak, zodat je de afspraak niet hoeft te verzetten.

Hier vind je een lijst met alle contactgegevens van de ambassades en consulaten over de hele wereld. Niet elk land heeft een ambassade, maar dan kun je het paspoort dus aanvragen bij een consulaat.

Op de website van de Nederlandse overheid Paspoort of ID-kaart aanvragen als u in Namibië woont | Namibië | Nederlandwereldwijd.nl staat bij stap 3, voor mijn geval in Namibië, dat ik alleen een paspoort kan aanvragen in Zuid Afrika (waar de Nederlandse ambassade zit) of in Nederland. Ik heb het paspoort van mijn zoontje bij het Nederlandse consulaat in Windhoek, Namibië geregeld. Dus dit kan wel! Neem dus eerst contact op met het Nederlandse consulaat in het land waar je woont als deze geen Nederlandse ambassade heeft.

Hierbij een link naar de contact gegevens van de ambassade van het land waar jij nu bent. https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/ambassades-consulaten-en-overige-vertegenwoordigingen/overzicht-landen-en-gebieden/

Stap 4: de afspraak

Neem alle documenten mee naar de afspraak. Ook moet de baby zelf in persoon bij de eerste afspraak aanwezig zijn. Jij zelf als ouder niet zoals aangegeven bij stap 3, maar is wel het makkelijkst.

Overzicht van benodigdheden:

Paspoort aanvraagformulier
Bewijs van Nederlandse nationaliteit van ouder(s) op het moment van aanvraag van het paspoort
Bewijs van Nederlandse nationaliteit van ouder(s) op het moment van geboorte van je baby
Bewijs van legaal verblijf van baby
Geboorteakte/certificaat (gelegaliseerd/apostille)
1 pasfoto
Toestemming van beide ouders

Stap 5: de betaling

Namibië heeft geen Nederlandse ambassade maar de betaling en het paspoort worden wel geregeld via de ambassade. Het consulaat is dus echt alleen een tussenpersoon. Mijn totaal bedrag was N$2135 wat omgerekend ongeveer €125 is. Het bedrag moet dus overgemaakt worden en kan niet betaald worden aan het consulaat. Bij de ambassade kan dit wel direct per pin.

De kosten van het paspoort bestaan uit:

Het versturen van alle documenten naar de dichtstbijzijnde ambassade (Zuid Afrika in mijn geval). Als het direct bij de ambassade besteld wordt, zou het dus goedkoper moeten zijn.
Het versturen van alle documenten naar Nederland met DHL (aangetekende post)
Het paspoort zelf
Het weer terug sturen van het paspoort met DHL (aangetekende post). Nederland stuurt het paspoort direct naar het Nederlandse consulaat terug. En daar kun je het dan ook weer ophalen.

Stap 6: het ophalen van het paspoort

Yes! Het is zover, je mag het eerste Nederlandse paspoort van je baby ophalen! Ik was hier dus heel enthousiast over haha. Dit doe je dus ook bij de ambassade of het consulaat, omdat je een handtekening moet zetten voor ontvangst en om te controleren of alle gegevens correct zijn. Zij houden je op de hoogte wanneer deze klaar is. Schrik dus niet dat het paspoort geen BSN heeft en daarbij is het maar 5 jaar geldig, bij volwassenen is dit 10 jaar.